Η Ιταλίδα δημοσιογράφος της ιταλικής έκδοσης της Huffington Post, Gabriella Cerami, αναφέρει ότι η κατάσταση στην Ιταλία παίρνει μια άλλη τροπή, τελευταία. Πλέον, κανείς δεν τραγουδά στα μπαλκόνια και τα πρώτα σημάδια δυσαρέσκειας εμφανίζονται, επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν πια χρήματα για να αγοράσουν τα απαραίτητα.
Η άποψη ότι η απομόνωση έχει κρατήσει για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα έχει μπει πια για τα καλά στη σκέψη των Ιταλών. Η απαγόρευση κυκλοφορίας, τα προβλήματα, η απόγνωση, η έλλειψη χρημάτων και η αβεβαιότητα έχουν πάρει τη θέση του κουράγιου, του σθένους και της υπομονής.
«Πεινάμε», λένε, είτε με κραυγή, είτε με ψίθυρο, είτε με θυμό, εκείνοι που ζητούν τρόφιμα και κάνουν πλιάτσικο για να έχουν τα απαραίτητα προϊόντα, επειδή δεν έχουν χρήματα να τα αγοράσουν. Διότι, ρωτούν, «πώς μπορούμε να τρώμε εφόσον δεν έχουμε μισθό;».
«Μου το οφείλουν, επειδή δεν φταίω εγώ που είμαι κλεισμένος μέσα στο σπίτι». «Εσείς, το κράτος, οφείλετε να μου δώσετε χρήματα, αλλιώς κι εγώ έχω το δικαίωμα να αρπάζω τρόφιμα από τα ράφια». Η Ιταλίδα δημοσιογράφος παραθέτει τις απόψεις που ακούγονται και αποτυπώνει την αλλαγή του κλίματος, όχι μόνο τα στατιστικά στοιχεία. Ο κόσμος σταματά να τραγουδά στα μπαλκόνια. Και όπως γράφει, στις έξι το απόγευμα, κανείς δεν κοιτάζει πλέον έξω από τα παράθυρα.
