Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι στη Δύση σήμερα ξεχνάνε είναι το πώς είναι να έχεις ανάγκη. Ανάγκη. Πραγματική ανάγκη.
Αλήθεια, πώς είναι να έχεις ανάγκη;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που εσείς κι εγώ ήμασταν πραγματικά σε ανάγκη;
Πριν από μερικά χρόνια, ένας αγαπημένος μου άνθρωπος άνοιξε το στόμα του και είπε “Εγώ έχω ανάγκη τώρα”.
Είχε δίκιο. Αυτός είχε ανάγκη. Λίγους μήνες αργότερα δεν ζούσε.
Μερικά καλοκαίρια πριν, ήμουν με μια ξένη φίλη μου σε ένα νησί του Αιγαίου.
Η φίλη μου μιλούσε διαρκώς για τον εαυτό της, αν και ήταν προφανές πως εγώ είχα το πρόβλημα εκείνες τις ημέρες.
Την κοίταξα στα μάτια και -για πρώτη και μοναδική φορά στη ζωή μου- είπα “Δεν πρόκειται για εσένα τώρα. Είναι από τις λίγες φορές που πρόκειται για εμένα.”
Θυμάμαι την έκφρασή της. Δεν το είχε σκεφτεί καν. Μου ζήτησε συγγνώμη και μου είπε πως δεν ήξερε γιατί φέρθηκε έτσι.
Ξέρω εγώ.