Οι νόμοι για την εργασία και την απασχόληση που προσαρμόστηκαν στις δομές της βιομηχανικής εποχής του εικοστού αιώνα έχουν καταστεί σε πολλές περιπτώσεις αναποτελεσματικοί, λόγω της ραγδαίας εισαγωγής της τεχνολογίας.
Σύμφωνα με τον συντάκτη του περιοδικού «Fortune» (Thomas Stewart 1997), η πληροφόρηση και η γνώση είναι τα θερμοπυρηνικά ανταγωνιστικά όπλα της εποχής μας. Ο σημερινός κόσμος της παραγωγής της ειδίκευσης και των γνώσεων έχει ωθήσει στην ανάπτυξη των νέων δομών εργασίας της ψηφιακής εποχής. Οι ψηφιακές πλατφόρμες βασίζονται στην αποτελεσματικότερη αντιστοίχιση της προσφοράς και της ζήτησης, με τη χρήση τεχνολογίας με σκοπό τη διευκόλυνση της συναλλαγής και τη μείωση του κόστους που συνεπάγεται η απόκτηση αγαθών ή υπηρεσιών από τους ανθρώπους που είναι σε θέση να τις παρέχουν και κατηγοριοποιούνται σε υπηρεσίες: α) πρόσβασης σε πληροφορίες, όπως οι γενικές ή οι εξειδικευμένες μηχανές αναζήτησης (π.χ. Google, TripAdvisor), β) πρόσβασης σε προσωπικά δεδομένα, όπως τα κοινωνικά δίκτυα (Facebook, LinkedIn), γ) πρόσβασης σε αγαθά ή υπηρεσίες που προσφέρονται από τρίτους (Amazon, eBay, Alibaba) ή πλατφόρμες οικονομίας κοινής χρήσης (Airbnb, Uber).