Στην Ελλάδα των μνημονίων οι αντεργατικές πρακτικές πολλών χωρών της Ε.Ε. εφαρμόστηκαν ως «βέλτιστες πρακτικές», για να αντιμετωπιστεί τάχα η κρίση και η ανεργία. Και ενώ αυτές οι νεοφιλελεύθερες συνταγές στις άλλες χώρες αποτελούσαν την εξαίρεση, στην Ελλάδα έγιναν ο κανόνας. Η υποβάθμιση του εργατικού δικαίου, η ευελιξία στην αγορά εργασίας, η μείωση των μισθών, η ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων όχι μόνο δεν έδωσαν απάντηση στην κρίση, αλλά ενίσχυσαν την ύφεση, τη φτώχεια, την ανεργία, το κλείσιμο επιχειρήσεων.
Οχι μόνο καινούργιο εργοδότη αλλά και… διαφορετικό κλάδο πρέπει να αναζητήσουν περισσότεροι από 500.000 άνεργοι, αν θέλουν να έχουν ελπίδες εξεύρεσης εργασίας μέσα στα επόμενα χρόνια. Από τις περίπου 940.000 θέσεις απασχόλησης που παραμένουν χαμένες από το 2009 μέχρι σήμερα, περισσότερες από τις μισές σχετίζονται με τομείς που θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο να προσφέρουν μαζικά ευκαιρίες απασχόλησης μέσα στα επόμενα χρόνια. Κατασκευές, εμπόριο, δημόσιος τομέας και νοικοκυριά που προ κρίσης αποτελούσαν τους μεγαλύτερους «εργοδότες» της χώρας «ευθύνονται» για την απώλεια τουλάχιστον 550.000 θέσεων εργασίας.
